Μαργαρίτα Μυτιληναίου

Αυτά τα τραγούδια μπήκαν στο δωμάτιο σαν αεράκι φρέσκο, καθαρό. 'Aνοιξα τα παράθυρα. Μοιάζει να καθάρισε ο ουρανός από τα σύννεφα. Φτάνει πια με το γκρίζο, φτάνει πια η σαχλαμάρα και η επιτηδευμένη στενοχώρια... Πατάω το play και ακούω δυνατά. Μ´αρέσουν τα χρώματα αυτών των τραγουδιών, οι φωνές, η αισθητική τους. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική και δε φοβάμαι να το πω.

Χαίρομα πολύ που το Δεύτερο Πρόγραμμα κι εγώ προσωπικά στηρίξαμε αυτή την προσπάθεια της Μικρής 'Aρκτου και των παιδιών από την πρώτη μέρα, από την πρώτη στιγμή. Καλή ακρόαση!

Κώστας Παρίσης

Είναι τιμή μου που μου ζητήθηκε να συνεργαστώ με όλα αυτά τα παιδιά για να τα βοηθήσω να αποτυπωθούν τα όνειρά τους.

Εύχομαι η ζωή να τους καταπλήξει και να τους ανταμείψει με τον καλύτερο τρόπο.

Καλό ταξίδι.

Παρασκευάς Καρασούλος

Το cd αυτό, που η κυκλοφορία του καλωσορίζει την αρχή της άνοιξης του 2004, αποτυπώνει τα αποτελέσματα της Δεύτερης Ακρόασης Νέων Καλλιτεχνών της Μικρής 'Aρκτου που πραγματοποιήθηκε φέτος σε δύο ξεχωριστές διοργανώσεις: μία αφιερωμένη σε νέους που θα ήθελαν να λειτουργήσουν στο χώρο του έντεχνου τραγουδιού ως ερμηνευτές και μία αφιερωμένη σε νέους δημιουργούς (στιχουργούς, συνθέτες), τραγουδοποιούς και συνθέτες ορχηστρικής μουσικής.

Στόχος αυτών των διοργανώσεων (όπως είχαμε ήδη προαναγγείλει από την Πρώτη Ακρόαση Νέων Ερμηνευτών) ήταν να παντρέψουμε νέους δημιουργούς με νέους ερμηνευτές, ώστε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις μιας ολοκληρωμένης καινούργιας πρότασης στο ελληνικό τραγούδι. Εξακόσιοι νέοι δημιουργοί από κάθε γωνιά της Ελλάδας αλλά και από το εξωτερικό, μας έστειλαν δείγματα της δουλειάς τους. Από την Αλεξανδρούπολη έως τη Σητεία, από τη Κέρκυρα έως τη Μυτιλήνη αλλά και από την Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, νέοι δημιουργοί, αναζήτησαν μέσα από την Ακρόαση της Μικρής 'Aρκτου ένα παράθυρο επικοινωνίας με το κοινό, ένα στήριγμα στη μοναχική καλλιτεχνική τους έκφραση.

Ήταν μεγάλη χαρά για μας, η διαπίστωση πως σε πείσμα των καιρών, το καλό ελληνικό τραγούδι, έχει διασώσει ακέραιο το νόημα και τη σημαντικότητά του στο αίσθημα και στην συγκίνηση τόσων νέων ανθρώπων, οι οποίοι σε μια περίοδο ιδιαίτερα «κλειστή» από μέρους της επίσημης δισκογραφίας, εξακολουθούν να δημιουργούν και να αναπνέουν καλλιτεχνικά αντιλαμβανόμενοι το τραγούδι ως τέχνη και όχι ως μαραθώνιο τηλεοπτικής εκτόνωσης.