ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ
Της είχαν τάξει το κλειδί
που ανοίγει τα σκοτάδια
μόνη ψάχνει τα βράδια
το δρόμο που 'χασε να βρει.
Τα λάθη πάλι αφαιρεί
και μένουν οι προθέσεις
ατελείωτεσ προθέσεις
και το φιλί που διαιρεί.
Που 'ναι κρυμμένο το κλειδί
που ξεκλειδώνει λέξεις
κι απόψε πώς θ' αντέξεις
μ' όλα τα "πρέπει" και τα "μη";
θα πέσει να κοιμηθεί
και πριν καλά προλάβει
ο ύπνος να την πάρει
το ίδιο όνειρο θα δεί.
Μ' ένα ποδήλατο παλιό
μονάχη της θα τρέχει
μακριά μαλλιά θα έχει
και το κλειδί το μαγικό.
ΛΥΚΟΦΩΣ
Στη δύση τους
τους πρόλαβα
τους μύθους, τις θεωρίες
Είχε τελειώσει η άνοιξη
κι οι δρόμοι με ευθείες.
Βαρύς χειμώνας που διαρκεί
για δυο δεκαετίες
Μες το λυκόφως
η ψυχή
μετράει απουσίες
Μακρύς αγώνας αντοχής
χωρίς αρχή και τέρμα
Η αγάπη χρόνια εξόριστη
απ' των καιρών το ψέμα.
Δύσαν οι μύθοι κι οι θεοί
κι ομίχλη δυναμώνει
κι ακόμα εγώ δεν έχω βρεί
τι τους αναπληρώνει
ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ
Δεν έχω άλλη περιουσία
απ' την ψυχή μου
ούτε και θέλω.
καμμιά εξουσία
δε λαχτάρισε η ζωή μου
Καμιά δεν ξέρω.
Δε θέλω φώς
άλλο από εκείνο της καρδιάς μου
για να βλέπω.
Ένα περίσσευμα ομορφιάς
απ' την τιμή της μοναξιάς
έχω να παίρνω
Δέν έχω αλλη περιουσία
απ' την ψυχή μου
ούτε και θέλω.
Κι αυτός ο κόσμος
δε χωράει τα "γιατί" μου
και έτσι μένω
μες το κενό
έναν ορίζονται ανοιχτό
να περιμένω.
Από ένα κίνημα ψυχής
της Γης ν' ακούσω τη φωνή
μονάχα θέλω.
Τώρα σωπαίνω
μέσα μου φέρνω
την αγωνία
ποιος υπήρξα
που πηγαίνω
την Αρμονία
από έναν κόσμο ξεχασμένο
αλλιώς φτιαγμένο
Εδώ σωπαίνω.
ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά.
Τα χρόνια μου είχαν ρίζες, ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά.
Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν, νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά.
Ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα, σε αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει.
Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
Η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
Μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
Η γη μου εσύ, ανάσα μου κι αέρας.
Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ
Εδώ στον κήπο των ευχών
δέντρα γυμνά τα χρόνια
Μόνοι τους πέσανε οι καρποί
ζωή να κρύψουν στη γή
αν έρθει η άνοιξη να βγεί
πρόσφορο χώμα.
Εδώ στον κήπο των ευχών
βρήκε η σπορά χειμώνα
Έκρυψε η Μοίρα ένα χαρτί
κι όποιο παιχνίδι κι αν παιχτεί
του κόσμου η τράπουλα λειψή
μένει ακόμα.
Εδώ στον κήπο των ευχών
στο τέλος αιώνα
το μέλλον θα προσευχηθεί
απ' τον ευατό του να σωθεί
να ελευθερώσει μια στιγμή
τ' άφθαρτο σώμα.
Εδώ στον κήπο των ευχών
μυρίζει ακόμα
από τον ύπνο των ποιήτων
νωπό το χώμα
