Επενδυτής, 16/12/2000
Συνέντευξη στον Γιώργο Μητράκη
ΑΠΟ ΤΗ "ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ" ΣΤΗ "ΜΙΚΡΗ ΑΡΚΤΟ"
Η "Μικρή Πατρίδα" είναι το πιο πολυτραγουδισμένο ελληνικό τραγούδι της τελευταίας πενταετίας, μιας και έχει ήδη γνωρίσει πέντε, τουλάχιστον, διαφορετικές ηχογραφήσεις. Που αποδίδεις αυτή την αποδοχή και τι σκεφτόσουν όταν το έγραφες;
Όταν ηχογραφούσαμε με τον Γιώργο Ανδρέου τη "Μικρή πατρίδα", δεν φανταζόμασταν, ούτε και μας απασχολούσε άλλωστε, το εύρος της αποδοχής της στο κοινό. Ακουμπούσαμε πάνω σ' αυτά τα τραγούδια ό,τι καλύτερο είχε ο καθένας από τον εαυτό του και την τέχνη του, προσπαθούσαμε να κάνουμε όσο καλύτερα γινόταν την εργασία μας, τοποθετώντας σ' αυτήν ολόκληρο το ποσοστό της ευαισθησίας και της δημιουργικότητάς μας. Μέσα στο χρόνο, αυτή η δουλειά αγαπήθηκε, έγινε σεβαστή ευρύτατα και τελικά αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά διακριτικά σήματα της δημιουργικής παρουσίας και των δυο μας. Δεν θέλησα ποτέ να εξερευνήσω την συνταγή της επιτυχίας αυτού του τραγουδιού, γιατί καμιά στιγμή δεν με απασχόλησε σοβαρά η αγωνία της επανάληψη της.
Βιτρίνα του βιβλιοπωλείου 'Ελευθερουδάκης'
Πώς εισπράττεις την απήχηση του;
Με το πέρασμα του χρόνου, έχει μείνει η γλύκα μιας επιτυχημένης επικοινωνίας με το κοινό, μέσα από ένα τραγούδι αντιπροσωπευτικό της γραφής και του εκφραστικού μου τρόπου. Η "Μικρή πατρίδα" είναι ένα τραγούδι άμεσα αυτοβιογραφικό, χωρίς όμως στιχουργικές ευκολίες και εξυπνακισμούς.. Είναι ένα τραγούδι με έντονο φορτίο συγκίνησης, το χαίρομαι, κι εύχομαι αυτό το αίσθημα να μην ξεθωριάσει καθώς θα περνούν τα χρόνια.
Τι σε οδήγησε να συγκεντρώσεις σε ένα βιβλίο όλα σου τα τραγούδια;. Είναι διαφορετική η λειτουργία των στίχων όταν είναι τυπωμένοι στο χαρτί;
Είναι σα να επιστρέφεις στο πατρικό σου. Γυρνάς για να μετρήσεις τα βήματα που έκανες ως σήμερα και να επαναεπιβεβαιώσεις την ευχή της καταγωγής σου. Ο στίχος σε ένα τραγούδι έχει ιστορική συγγένεια Λόγου. Περιέχει ταυτότητα γλώσσας, αναφορά παιδείας, περιέχει το παρελθόν του. Ακόμη κι αν έχει διασκεδαστικό περιεχόμενο φαίνεται η αγωγή που φέρει. Δεν μπορείς να γράφεις ένα τραγούδι αγνοώντας το τι προϋπήρξε, χωρίς να αναφέρεσαι με τον τρόπο σου στο πριν. Όταν τοποθετείται το κείμενο του στίχου ενός τραγουδιού στο χαρτί χωρίς τη συνοδεία της μουσικής, γυμνό, ακτινογραφούνται οι αντοχές και τα δυναμικά του, φαίνεται, πόσο κράτησε τους δεσμούς με τους κώδικες καταγωγής του. Αν είναι ένα γελοίο ή ένα βαθύ κείμενο, αν αυτός που το έγραψε έχει παρελθόν και αίσθηση συνέχειας και συγγένειας με την κουλτούρα του τόπου του. Έπειτα στο χαρτί ο στίχος ενός τραγουδιού πιο εύκολα αποκαλύπτει τις διαδοχικές του αναγνώσεις, αν τις περιέχει, την τεχνική και τα σήματα, τις εμμονές και τα τεχνάσματα του δημιουργού του.. Αυτή τη διαδικασία που τη θεωρούμε αυτονόητα σεβαστή για έναν συνθέτη, - το να συγκεντρώνει τα μουσικά θέματα των τραγουδιών του και να τα εκδίδει σε ένα δίσκο χωρίς τους στίχους που τα ενσάρκωσαν- για τους στιχουργούς μας φαίνεται λίγο παράδοξο, παρότι εγώ πιστεύω πως έχουμε στο τραγούδι πολύ ισχυρές μονάδες δημιουργών- στιχουργών. Η έκδοση αυτή με τα τραγούδια που παντρεύτηκαν με μουσικές, είναι μια άνω τελεία και μια διαδικασία αυτοσυγκέντρωσης για μένα αλλά και μια ολοκληρωμένη εικόνα ενός δημιουργού για το κοινό που θα ενδιαφερθεί .
Πως ξεκίνησε η περιπέτεια σου στο τραγούδι και πως θα κωδικοποιούσες τις μέχρι σήμερα εμπειρίες σου; Πως είναι οι συνθήκες σήμερα στην δισκογραφία για έναν δημιουργό;
Δεν ήταν ένας περίπατος στην εξοχή, αυτά τα χρόνια. Ούτε και το τοπίο που αντίκριζα κάθε φορά, χωρίς "περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις" και φθορές. Είναι κοινό μυστικό πως κανείς δεν είναι ευχαριστημένος από την υπόθεση τραγούδι τα τελευταία χρόνια. Ούτε οι δημιουργοί, ούτε οι εταιρείες, ούτε το κοινό Για μένα η πιο σημαντική κρίση σήμερα στο ελληνικό τραγούδι είναι η "κρίση δημιουργίας". Πόσα τραγούδια γράφονται κάθε χρόνο που συνοδεύουν τα ταξίδια της ψυχής μας; Πρέπει να συνηθίσουμε οι δημιουργοί στην ιδέα πως τα τραγούδια μας δεν προορίζονται πλέον να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά να στηρίξουν τις δικές μας αλλαγές και αλήθειες. Να έχουν σχέση απόλυτης ταύτισης με τον εαυτό μας και να μην είναι αποτέλεσμα επαγγελματικών υποχρεώσεων και συμβολαίων. Κι αυτό ισχύει για όλους μας. Πρέπει να αθωώνονται από τη δύναμη της ειλικρίνεια τους τα τραγούδια μας, για να πείθουν τον κόσμο, να τον συγκινούν και να τον βοηθούν να αλλάζει κι ο ίδιος αν το επιθυμεί. Αυτό προϋποθέτει μια άλλη στάση ζωής από αυτή που αποπροσανατολιστικά μας οδηγούν να υιοθετούμε - και το κάνουμε με εξαιρετική ευκολία- οι δισκογραφικές εταιρείες και οι νόμοι της αγοράς . Αφού το τραγούδι πια δεν είναι εργαλείο κοινωνικών αλλαγών, ας γίνει εργαλείο προσωπικής έκφρασης για τους δημιουργούς. Όχι απλώς άλλο ένα επάγγελμα που φέρνει γρήγορα χρήμα και δόξα.
Πως βλέπεις γενικότερα την υπόθεση του τραγουδιού μας;
Το ελληνικό τραγούδι καλείται να κερδίσει το στοίχημα επιβίωσης σε μια παγκοσμιοποιημένη δισκογραφική αγορά, που λειτουργεί με όρους εμπορικών συναλλαγών και ηθών και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τη θέση του σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, που ζει βυθισμένη σε ένα πολιτιστικό σοκ από τις αλλαγές και τα νέα δεδομένα που την βομβαρδίζουν. Δεν είναι και εύκολη μάχη ειδικά για στρατιώτες κουρασμένους και παροπλισμένους, όπως είναι οι δημιουργοί του ελληνικού τραγουδιού σήμερα...
Για ποιους λόγους τελικά αξίζει τον κόπο να γράφει κανείς τραγούδια και ποιήματα, στη σημερινή εποχή της "τηλεοπτικής εικόνας";
Πάντως όχι για να γίνονται τα τραγούδια του video clip. Δεν ξέρω εδώ ο καθένας δίνει τη δική του εκδοχή. Εγώ γράφω γιατί ζω με τέτοιο τρόπο που για να νιώθω ολόκληρος πρέπει να γράφω. Όπως γράφω. Με έχει σώσει πολλές φορές το τραγούδι, έχει συγκροτήσει αισθήματα και όνειρά μου σε εικόνες, μ' έχει γλυκάνει, έχει κάνει λόγο μνήμες και αγωνίες μου. 'Αλλωστε το τραγούδι είναι μια τέχνη που διατηρεί την μνήμη της συλλογικής του διαδρομής στην αξιακή του ταυτότητα, στην επικοινωνία και στη δικαίωση του. Είναι μια συλλογική τέχνη που όμορφα τη μοιράζεσαι με το συνθέτη, τον ερμηνευτή, το κοινό στις συναυλίες... Δεν ξέρω. Κάποιος άλλος για να νιώθει ολόκληρος παίζει στο Χρηματιστήριο, άλλος σκοτώνει, άλλος πεθαίνει μισός, άλλος ζωγραφίζει, κι άλλος γίνεται κατά λάθος πρωθυπουργός. Αυτό το τελευταίο νομίζω πως είναι και το πιο άδικο και για σένα και για τους άλλους. Σε τίποτα δεν αξίζει τον κόπο να μπαίνεις μισός ή κατά λάθος. Το στοιχείο της υπερβολής γεννά στην τέχνη την υπέρβαση. Εκεί είναι θεμιτό και αξιοποιήσιμο. Αν αγαπάς αυτό που είσαι και κάνεις θα βρεις τον τρόπο σε κάθε εποχή να υπερασπιστείς την ουσία σου, θα διεκδικήσεις την αναπνοή σου ελεύθερη. Αν μπεις κατά λάθος στην υπόθεση τραγούδι θα μπλέξεις το τραγούδι με την τηλεόραση και τον εαυτό σου με τους εκφωνητές των ειδήσεων.
Ποιοι ήταν οι λόγοι που σε οδήγησαν στη δημιουργία της "Μικρής 'Aρκτου"; Πόσο εύκολο είναι να δημιουργεί κανείς μικρές εστίες έκφρασης μακριά και έξω από κατεστημένα σχήματα;
Δεν είναι καθόλου εύκολο πιστέψτε με. Επέστρεψα μέσω της Μικρής 'Αρκτου τα χρήματα που μου εξασφάλισαν τα δικαιώματα μου στη δισκογραφία κι αυτό το θεωρούσα υποχρέωση μου πρώτα απ' όλα στον εαυτό μου. Έπειτα η δουλειά των συνεργατών της Μικρής 'Αρκτου και των φίλων μας, δεν αποτιμήθηκε ποτέ σε χρήμα. Μόνο δημιουργική ευχαρίστηση και συγκινητική ανιδιοτέλεια καρπώθηκε. Ποιος άλλος όμως, εκτός από σένα τον ίδιο, μπορεί να υπερασπιστεί έναν ποιητικό κόσμο, εύθραυστο και προσωπικό, έναν κόσμο που θέλει κόπο αλλά και αφοσίωση για να υπάρξει; Κανείς εκδότης δεν αποτολμούσε να εκδώσει την βιογραφία του Λόρκα , γιατί ήταν ογκώδης και έμοιαζε αντιεμπορικό εγχείρημα. Εμείς την εκδώσαμε καλύτερα από κάθε άλλη μετάφραση-έκδοσή της στην Ευρώπη και την Αμερική και πήγε εξαιρετικά καλά εμπορικά, γιατί την παλέψαμε με νύχια και δόντια, αφού την αγαπήσαμε και ήταν μια αισθητική επιλογή μας. Μόνο τα μικρά σήματα μπορούν καλύτερα και πιο επιτυχημένα, να υπερασπίζονται υποθέσεις που οι μεγάλες αγορές τις θεωρούν εκ προοιμίου χαμένες, γιατί οι μεγάλοι εμπορικοί οργανισμοί είναι και δυσκίνητοι και δύστοκοι. Η Μικρή 'Αρκτος δεν υπήρξε στοίχημα κερδοφορίας, αλλά δονκιχωτικό εγχείρημα, που μας κάνει ευτυχισμένους κάθε φορά που το βλέπουμε να πετάει και να ανθοφορεί. Υπάρχουν κι άλλες τέτοιες προσπάθειες. Αλλά θα μπορούσαν να υπάρχουν περισσότερες. από τους καλλιτέχνες τουλάχιστον στο χώρο του τραγουδιού. Οι καλλιτέχνες πρέπει στην εποχή μας να περιφρουρούν περισσότερο την αυτονομία τους και την καλλιτεχνική τους και λιγότερο την οικονομική τους ευμάρεια, που έτσι κι αλλιώς θα έρθει.
Γιατί άργησε η έκδοση των ποιημάτων σου;
Τώρα μπορούν να συνυπάρχουν μέσα μου καλύτερα, διαφορετικές γραφές χωρίς να μπερδεύονται. Μπορώ πιο εύκολα τώρα πια να κατατάσσω μια ιδέα ή μια ανάγκη, στο είδος έκφρασης που μπορεί να την "φοράει" καλύτερα. Μέσα τη δική τους διαδρομή, αυτά τα ποιήματα διεκδίκησαν την αυτονομία τους από τα όρια του τραγουδιού, την αυτοτέλεια τους και εκδίδονται τώρα μαζί με τους στίχους των τραγουδιών μου για να υπογραμμίσουν και μια άλλη πλευρά έκφρασης μου αλλά και έναν επιπλέον άνοιγμα στον προσωπικό καλλιτεχνικό μου ορίζοντα.
Ίσως αργά, αλλά στην ώρα τους, όπως έλεγε κι ο Λόρκα. Τι σημασία έχει ο χρόνος; Φτάνει που γράφτηκαν.
εφημερίδα Εποχή 24/12/2000
Συνέντευξη στην Λιάνα Μαλανδρενιώτη
Η ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΙΞΗΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΤΗΣ
Η ταυτόχρονη κυκλοφορία των 2 βιβλίων σας, όπου στο ένα υπογράφετε ως στιχουργός και στο άλλο ως ποιητής δημιουργεί ένα ερώτημα: Υπάρχει τέχνη του λόγου που χρειάζεται την υποστήριξη της μουσικής και τέχνη του λόγου που λειτουργεί αυθύπαρκτα;
Λογικά κάθε σημαντικό ποιητικό κείμενο εν δυνάμει περιέχει τη μουσική του ανάγνωση, μπορεί να γίνει δηλαδή τραγούδι. Κάθε στίχος τραγουδιού απ' την άλλη μεριά, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως αυτόνομο ποιητικό κείμενο. Κι αυτό δεν αφορά την ομοιοκατάληκτη φόρμα του ή τις τεχνικές προϋποθέσεις γραφής ενός τραγουδιού, αλλά κυρίως την πρόθεση και τη θέση του δημιουργού του. Στο ελληνικό τραγούδι υπήρξαν στιχουργοί που έγραψαν θαυμάσια τραγούδια, τα οποία έχουν ένα πολύ σημαντικό ποιητικό βάρος, που ήδη έχει αξιολογηθεί ιστορικά- αυτόματα σχεδόν μου έρχονται στο νου περιπτώσεις όπως του Ν. Γκάτσου ή του Μ. Ελευθερίου ή του Δ. Σαββόπουλου. Εκεί ο γάμος του Λόγου με τη Μουσική είναι αποτέλεσμα ελεύθερης βούλησης και πραγματικού έρωτα. Τα τραγούδια τους είναι ποιητικά κείμενα τα οποία λειτουργούν στο χαρτί και χωρίς την υποστήριξη της μουσικής, διαθέτοντας βάθος, πολλαπλές αναγνώσεις, πρωτοτυπία, ύφος, ουσία. Όσο τα χρόνια όμως προχωρούν και το τραγούδι βιομηχανοποιείται το βάρος του λόγου εξανεμίζεται και η ελαφράδα του στίχου γίνεται ισοδύναμη των υψηλών πωλήσεων, του κέρδους, του τραγουδιού- είδηση, του προϊόντος με καθορισμένη ημερομηνία λήξεως. Στα τραγούδια αυτά ο Λόγος υπάρχει μόνο για διακοσμητικούς λόγους, ως άλλοθι ή ως διαφημιστικό σλόγκαν.
Το ελληνικό τραγούδι καθορίζεται και χαρακτηρίζεται από το Λόγο. Στο ελληνικό τραγούδι η γλώσσα ρυθμίζει το μέτρο, τη μουσική φόρμα, το ιστορικό βάρος του. Εμείς έχουμε τραγουδήσει τους ποιητές μας όσο κανείς άλλος λαός. Στην Ελλάδα άκμασε το ποιητικό τραγούδι και η διάσωση του είναι ένα στοίχημα για όλους μας. Και κυρίως για τη γλώσσα και το αίσθημα μας.
'Αρα για σας, Εν αρχή ην ο Λόγος. Τι προσφέρει η έκδοση σε βιβλίο των τραγουδιών ενός δημιουργού -στιχουργού και τι θα σας ενδιέφερε περισσότερο: να τραγουδιούνται τα τραγούδια σας από τους ανθρώπους ή το μοναχικό διάβασμα κάποιου αναγνώστη;
Ο στίχος ενός τραγουδιού ξεκινά πάντα σε μια λευκή σελίδα χαρτιού. Όταν επιστρέφει σ' αυτή με τη μορφή ενός βιβλίου, αναζητά και στοιχηματίζει χωρίς το ρούχο της μουσικής, τον επαναπροσδιορισμό της δύναμής του, του βάθους του, αλλά πάνω από όλα την σύνδεση του με την αναφορά καταγωγής του. Είναι μια ξενάγηση στη χώρα του δημιουργού, με τους καλύτερους και τους πιο πλήρεις όρους. Ο αναγνώστης μπορεί να ανακαλύψει διαφορετικές εντυπώσεις από τοπία αγαπημένα, που η συνοδεία της μουσικής τα φόρτισε με συγκεκριμένο τρόπο ενώ τώρα αποκαλύπτονται επιπλέον συγκινήσεις και κρυμμένες αναγνώσεις. Αν βέβαια τις διαθέτουν. Είναι πολύ όμορφο να λειτουργούν τα τραγούδια σου ως συγκινησιακοί αρμοί στους ανθρώπους, να τα τραγουδούν, να ντύνουν ακριβές στιγμές τους με αυτά. Αυτή είναι άλλωστε η πρωταρχική δύναμη ενός τραγουδιού. Η ανάγνωση των στίχων ως μοναχική διαδρομή μελέτης όμως μέσα από ένα βιβλίο, διαθέτει τη δύναμη της ευθύβολης και απευθείας επικοινωνίας με το έργο ενός δημιουργού και την κατάκτηση μιας κοινής γλώσσας και ενός κώδικα επικοινωνίας. Νομίζω πως η μία διαδικασία ολοκληρώνει την άλλη. Είναι αναγκαίες και για τον δημιουργό και για τον προσεκτικό ακροατή και αναγνώστη.
Με την έκδοση της ποιητικής σας συλλογής, Η στίξη των ημερών, υπάρχει μια μετατόπιση. Πρόκειται για την δημοσιοποίηση μιας άλλης διάστασης της γραφής σας και για την διεκδίκηση άμεσα του τίτλου του ποιητή;
Η στίξη των ημερών συγκεντρώνει 45 μικρά τρίστιχα ποιήματα, στη φόρμα του γιαπωνέζικου χαϊκού. Ως ποιητική τεχνική προϋποθέτει οικονομία, λιτότητα και πυκνότητα λόγου. Στα διαλείμματα της συγγραφής των τραγουδιών προέκυψε αβίαστα ως αλλαγή περιβάλλοντος γραφής αλλά και ως απεγκλοσβισμός και άσκηση. Εκδόθηκαν μαζί με τα τραγούδια. Νιώθω την ανάγκη πλέον να οριοθετήσω τους χώρους έκφρασης μέσα μου, χωρίς περιορισμούς και αποκλειστικότητες. Με την ίδια σοβαρότητα και αγάπη.
Τι θα καταγράφατε ως απολογισμό της χρονιάς που πέρασε στο ελληνικό τραγούδι. Τι παράχθηκε από την ελληνική δισκογραφία και τι ξεχωρίσατε εσείς;
Την κρίση δημιουργίας που ταλανίζει το ελληνικό τραγούδι εδώ και χρόνια. Την άνοδο της ασημαντότητας . Το μπλοκάρισμα των επώνυμων δημιουργών και τη ναρκοθέτηση του μέλλοντος του ελληνικού τραγουδιού. Το ελληνικό τραγούδι ακολουθεί την διαδικασία κρίσης που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία στο σύνολο της: Την αφασία, την απάθεια, την ενσωμάτωση και το τέλμα. Δεν υπάρχουν πια μεγάλα τραγούδια, δεν δημιουργεί γεγονότα ψυχής και πνεύματος το ελληνικό τραγούδι. Δημιουργεί αναλώσιμα προϊόντα, γελοία σώου στα οποία οι τραγουδιστές υπερφωτίζουν τους εαυτούς τους για να μην φανεί η ένδεια της τέχνης τους, μπαγαποντιές του μάρκετινγκ που προσπαθούν να κουκουλώσουν την απουσία σημαντικών εργασιών από τους έλληνες δημιουργούς. Φταινε οι πολυεθνικές εταιρείες, εντάξει το είπαμε. Φταινε τα media και η τρισάθλια λογική που τα ορίζει. Κυρίως όμως φταιμε εμείς, οι έλληνες δημιουργοί, που μας διευκόλυνε η συναλλαγή με το "διάβολο" για να εξαργυρώσουμε τη σιωπή και την ευκολία μας με τα παχυλά συμβόλαια και την εμπορευματοποίηση μιας τέχνης που λειτουργούσε επί δεκαετίες ως ανάσα ψυχής και ελπίδας για μας και για τον κόσμο. Δεν ξεχώρισα τίποτε. Κι αν αξίζει να επισημανθούν μερικά τραγούδια δεν είναι ντροπή να μιλάμε για 10 ή 15 τραγούδια σε μια παραγωγή εκατοντάδων δίσκων;
Τι θα έπρεπε να συμβεί; Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Γιατί και ταλέντο υπάρχει και αγωνίες και διάθεση. Και η εποχή είναι γεμάτη από αφορμές και παραστάσεις να μιλήσεις και να τοποθετείς. Απλώς πρέπει να ξεβολευφτούμε όλοι. Και σε μια εποχή κατανάλωσης και ευμάρειας να επαναανακαλύψουμε την αθωότητα, την ειλικρίνεια, την αυθεντικότητα και την αυτονομία που είναι απαραίτητα υλικά και αναγκαίες προϋποθέσεις της καλλιτεχνικής ιδιότητας. Δεν μπορούν να υπάρξουν δημιουργικές ανατάσεις από σφουγκοκωλάριους των πολυεθνικών και διανοούμενους αργυρώνητους, προσκολλημένους στη μανία της εξουσίας. Δεν φταίνε μόνο οι πολυεθνικές εταιρείες αν δεν γράφονται καλά τραγούδια. Φταινε και οι δημιουργοί που δεν έχουν πια τίποτε να πουν. Και περιμένουν από τις πολυεθνικές να τους λύσουν το πρόβλημα.
Και η Μικρή 'Αρκτος; Είναι η συνέχιση των εκδοτικών δραστηριοτήτων που είχατε αναπτύξει στο παρελθόν στον Μουσικό οίκο Φ. ΝΑΚΑΣ ή κάτι παραπάνω;
Όχι δεν έχει καμιά σχέση το ένα βήμα με το άλλο. Η Μικρή 'Αρκτος είναι ένα στοίχημα δικό μου και των συνεργατών μου, να περιφρουρηθεί η αυτονομία και η αυτοτέλεια ενός κόσμου ευαισθησίας και ονείρων από την αγοραία αρπάγη των πραγμάτων στον πολιτισμό. Να λειτουργήσει ποιητικά μια ομαδική καλλιτεχνική εργασία με όρους κεντρικής παρέμβασης. Είναι ένα ζημιογόνο ενδεχομένως εγχείρημα, σε επίπεδο βραχυπρόθεσμου ισολογισμού, αλλά απολύτως κερδοφόρο σε επίπεδο συγκινήσεων, πράξεων και επικοινωνίας. Περιέχει πολύ κόπο, πολύ αγάπη, αντλεί από τα αποθέματα ψυχής πολλών ανθρώπων...
Φέρει την αίσθηση και το αίσθημα του παλιού τρόπου καλλιτεχνικής συνύπαρξης, προσαρμοσμένου στις καινούργιες συνθήκες. Ακουμπά και εκφράζει τις ζωές μας. Είναι όμορφο να εκφράζεις τον εαυτό σου, συναντώντας τους άλλους δημιουργικά, ειλικρινά και ακέραια. Χωρίς παραχωρήσεις και ευτελείς συμβιβασμούς.
