Ο Γαστόν Μπακέρο (Μπάνες, Κούβα 4 Μαΐου 1918 - Μαδρίτη 15 Μαΐου 1997) "έζησε σαν ένας μύθος μυστικός που ακτινοβολούσε δημιουργικότητα και ηθική". Σπούδασε Γεωπονική και έγινε καθηγητής Φυσικών Επιστημών κατά προτροπή του πατέρα του, ωστόσο ασχολήθηκε για βιοποριστικούς λόγους με τη δημοσιογραφία. Σε πολύ νεαρή ηλικία στράφηκε προς την ποίηση. Ίδρυσε το λογοτεχνικό περιοδικό Clavileρo και συνεργάστηκε επίσης με τα λογοτεχνικά περιοδικά Verbum, Poesνa, Espuela de Plata & Orνgenes. Το όνομά του συνδέθηκε κυρίως με το τελευταίο και την ομάδα που το έξέδιδε, γνωστή ως "ομάδα των origenistas", μια γενιά Κουβανών ποιητών που δημιούργησε με τα έργα της "μια παγκόσμια κουβανική πραγματικότητα", πολύ διαφορετική από τα διεφθαρμένα ήθη του νησιού τους στη δεκαετία του '50. Στην Κούβα δημοσιεύει ποιήματά του για πρώτη φορά το 1942 (Ποιήματα & Ο Σαούλ πάνω στο ξίφος του), ενώ το 1948 θα συμπεριληφθεί στην ιστορική ανθολογία του Κουβανού ποιητή Σίντιο Βιτιέρ Δέκα Κουβανοί Ποιητές.
Η θέση του αρχισυντάκτη στην εφημερίδα Diario de la Marina κατατάσσει τον Μπακέρο στις μαύρες λίστες του νέου καθεστώτος του Κάστρο. Το 1959 εγκαταλείπει την Κούβα και εγκαθίσταται στη Μαδρίτη. Εκεί εργάζεται στην εφημερίδα ABC, στο Ινστιτούτο Ιβηροαμερικανικής Συνεργασίας, στη Σχολή Δημοσιογραφίας και στο κρατικό ραδιόφωνο, παράγοντας ταυτόχρονα ένα πλούσιο δοκιμιακό έργο. Μετά από δεκαοχτώ χρόνια σιωπής, δημοσιεύει τη συλλογή του Ποιήματα γραμμένα στην Ισπανία (1960). Ακολουθεί η συλλογή Ιστόρηση ενός μάρτυρα (1966), για την οποία ο Ισπανός ποιητής Φρανθίσκο Μπρίνες έγραφε: "Είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που εκδόθηκαν στην Ισπανία από την περίοδο του πολέμου μέχρι σήμερα". Συνεχίζει με τη συλλογή Μαγείες και επινοήσεις (1984), "εμμένοντας στις μεταμορφώσεις της ανθρώπινης και της κοσμικής πραγματικότητας, στα προσωπεία ή στις μεταμφιέσεις με τις οποίες κάθε άνθρωπος γίνεται πρωταγωνιστής και μάρτυρας της ιστορικής ανάπτυξης της ανθρωπότητας και της δημιουργίας". Για την ίδια συλλογή έχει γραφτεί επίσης: "Υπάρχουν βιβλία που μας σώζουν μια μέρα και μας συνοδεύουν για πάντα". Η τελευταία του συλλογή είναι τα Αθέατα ποιήματα (1991). Μ' αυτή χαρακτηρίστηκε σαν "ένας ποιητής απαραίτητος στη γλώσσα". Το 1995 και το 1998 γίνονται αντίστοιχα στη Μαδρίτη δυο διαφορετικές εκδόσεις των Απάντων του.
Ο Βιτιέρ είχε γράψει για τον Μπακέρο στην ανθολογία του 1948: "Τα ποιήματά του έφθαναν κι έβρισκαν τη θέση τους στο φως σαν να υπήρχαν εκεί από πάντα, οικεία μέσα στο μυστικό και στη βαρύτητά τους". Το φως της πατρίδας του μπόρεσε να δει την ποίησή του -όπου παρέμενε επιδεικτικά αγνοημένη- μετά από τέσσερις δεκαετίες, με την πολύ πρόσφατη δημοσίευση μιας ευρείας ανθολογίας του έργου του.
