Η θλίψη του σώματος
Η θλίψη του σώματος είναι δύο μάτια από νερό που εχθρεύονται τους
κωπηλάτες ένα σύννεφο μια απορία είναι ο χαμένος ύπνος είναι και
το παράπονο η μουσική που δεν έχει λόγια παρά έγχορδα δάκρυα είναι
η θλίψη του σώματος το μαύρο μου πουλόβερ είναι που αποκρούει
το φως η θλίψη του σώματος ένα τίποτα είναι ένα φτερό ένα γεια σου
ένα κορίτσι η θλίψη του σώματος το απόγευμα μια πόλη που τη στοίχειωσαν
οι ακατοίκητοι η θλίψη του σώματος είναι.
Σάββατο
Αυτοί που έφυγαν είναι εδώ
Κοιμούνται τον ύπνο μας
Κλέβουν τα δώρα μας -χρόνια συνήθως-
Ντύνονται τα ρούχα μας
Πάνε στις δουλειές μας
Κι άμα καμιά φορά τους ρωτήσει
κάποιος για μας
Α, η κόρη μου -λένε- αναστήθηκε.
