Alexander Lonquich | Robert Schumann | Heinz Holliger

19,00 16,00

Σε αυτή την ηχογράφηση ο Alexander Lonquich διατυπώνει τις διασυνδέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στους ηχητικούς κόσμους της Kreisleriana, με τον σκοτεινό-νυχτερινό ρομαντισμό της, και τον ριζοσπαστικό ρομαντισμό της Παρτίτας του Holliger. Ενάμισης αιώνας χωρίζει αυτές τις δύο συνθέσεις. Ο Lonquich ερμηνεύει την έκδοση του 1838 της Kreisleriana και την Παρτίτα (1999), δύο έργα αφιερωμένα σε δυο μεγάλους πιανίστες, τον Frédèric Chopin και τον Andràs Schiff αντίστοιχα, μεταφέροντάς μας το πώς αντιλαμβάνεται ο Ηolligger τη συνέχεια της μουσικής γλώσσας του Schumann, μέχρι τις μέρες μας.

«O Schumann», λέει ο Heinz Holliger, «είναι ο συνθέτης που σχεδόν πάντα βρίσκεται στο επίκεντρο της σκέψης μου». Σε αυτή την ηχογράφηση ο Alexander Lonquich διατυπώνει τις διασυνδέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στους ηχητικούς κόσμους της Kreisleriana, με τον σκοτεινό-νυχτερινό ρομαντισμό της, και τον ριζοσπαστικό ρομαντισμό της Παρτίτας του Holliger. Ενάμισης αιώνας χωρίζει αυτές τις δύο συνθέσεις. Ο Lonquich ερμηνεύει την έκδοση του 1838 της Kreisleriana και την Παρτίτα (1999), δύο έργα αφιερωμένα σε δυο μεγάλους πιανίστες, τον Frédèric Chopin και τον Andràs Schiff αντίστοιχα, μεταφέροντάς μας το πώς αντιλαμβάνεται ο Ηolligger τη συνέχεια της μουσικής γλώσσας του Schumann, μέχρι τις μέρες μας.

«Καθώς οι τελευταίοι απόηχοι της Kreisleriana δίνουν τη θέση τους στην πρώτη κίνηση της Παρτίτας του Heinz Holliger, η δική μας πρώτη αντίδραση είναι αυτή της έκπληξης», γράφει ο Hans-Klaus Jungheinrich στο ένθετο που συνοδεύει το CD και συνεχίζει: «Το πρελούδιο φαίνεται να αποτελεί την άμεση συνέχεια του ύφους του Schumann που βέβαια τώρα εκτροχιάζεται σε άλλες κατευθύνσεις, παίρνει το δικό του δρόμο, σαν ένα λεπτό τείχος που όμως κατορθώνει να απορροφήσει μια τεράστια εκρηκτική ενέργεια. Όπως ήταν αναμενόμενο, σύντομα καταλαβαίνουμε πως άλλες δυνάμεις και άλλες, ταχύτερες διεργασίες συμβαίνουν, καθώς ενάμισης αιώνας μουσικής σύνθεσης προετοίμασε το έδαφος για αυτή τη συνθετική έκρηξη της οποίας γινόμαστε μάρτυρες. Η σύνθεση είναι σαρωτική ενάντια σε κάθε στείρο ακαδημαϊσμό. Ο πυρήνας της Παρτίτας παραπέμπει στην Kreisleriana που η μουσική της γλώσσα είναι έντονη, ανήσυχη, με συνεχόμενες εκπλήξεις. Η Παρτίτα δεν είναι τόσο αυστηρή στη δομή της, αλλά περισσότερο αυτοσχεδιαστική. Μπορεί να υπερχειλίζει ή να ταλαντεύεται, όμως στο απόλυτο ξέσπασμα της ευτυχίας της, προκαλεί τόση συγκίνηση, ίδια μ’ αυτήν της ανάγνωσης ενός σπουδαίου στίχου. Ο πιανίστας Alexander Lonquich εκθέτει εαυτόν ανελέητα σε αυτή την τραχιά όψη του ρομαντισμού τηςKreisleriana.

Την απόφαση του να εργαστεί πάνω στην πρώτη έκδοση της Kreisleriana (παρότι η αναθεωρημένη έκδοση του 1849 είναι ευρύτερα διαδεδομένη), μας εξηγεί ο πιανίστας Alexander Lonquich στο σημείωμά του που περιλαμβάνεται στο ένθετο: «Πολλά περάσματα στην πρώτη έκδοση έχουν πολύ εντονότερες δυναμικές αλλά και οδηγίες τονισμού απ’ αυτές που συναντάμε 12 χρόνια αργότερα. Αρκετά ritardandos (επιβράδυνση του τέμπο) διακόπτουν τη φυσική ροή της μουσικής. Μερικές φορές το τέμπο είναι τόσο αργό που μας δίνει την εντύπωση της ακινησίας, που αλλάζει βέβαια στη συνέχεια. Για να ακολουθήσουμε αυτό το σύστημα των ρυθμών και των αντιθέσεων οδηγούμαστε αναπόφευκτα στην εντύπωση μιας απουσίας εσωτερικής συνοχής. Αυτό που συμβαίνει ωστόσο είναι, ότι στιγμές αχαλίνωτης φαντασίας φαινομενικά αποκομμένες από το περιβάλλον τους έχουν αριστοτεχνικά ενταχθεί σε ένα ενιαίο σύνολο. Αυτή είναι η ακριβέστερη περιγραφή που θα μπορούσε να δώσει κανείς για τον ψυχισμό του Schumann… Κατά τη γνώμη μου, η δεύτερη έκδοση του 1849 θυσίασε πολλά σημεία λεπτεπίλεπτης επεξεργασίας στο βωμό της σαφήνειας και της καθαρότητας. Το δεύτερο μέρος είναι αναμφίβολα πιο ραφιναρισμένο και εύληπτο στην αναθεωρημένη έκδοση, όμως, δεν συνεχίζει να παραπέμπει στον εύθραυστο χαρακτήρα της προηγούμενης έκδοσης; Αλλά και πάλι, είναι όμοιες; Όχι, δεν είναι. Γιατί όταν παίζω αυτούς τους τονισμούς καταλαβαίνω πόσο ιδιοσυγκρασιακοί είναι στη φόρμα τους. Η πρώτη έκδοση αφηγείται μια τελείως διαφορετική ιστορία.

Ο Alexander Lonquich γεννήθηκε στην πόλη Trier της Γερμανίας. Το 1976, σε ηλικία 16 ετών απέσπασε το πρώτο βραβείο από τον διαγωνισμό Casagrande στην πόλη Τerni της Ιταλίας και έκτοτε είναι ένας περιζήτητος μουσικός σε διεθνές επίπεδο. Έχει συνεργαστεί στενά με τον Claudio Abbado, τον Kurt Sanderling, τον Ton Koopman, τον Emannuel Krivine και ιδιαίτερα με τον Sandor Vegh. ΄Εχει συνεργαστεί επίσης με πολλές ορχήστρες, ανάμεσά τους η Mahler Chamber Orchestra, η Camerata Academia Salzburg, και η Orchestra da Camera di Mantova. Παίζει μουσική δωματίου με τους Heinz Holliger, Joshua Bell, Tabea Zimmermann, Thomas Demenga, Shlomo Mintz, Steven Isserlis, Myklos Perényi και άλλους διακεκριμένους μουσικούς. Σε παλαιότερες ηχογραφήσεις του στην ΕΜΙ, σε ρεπερτόριο Mozart, Schubert, και Schumann είχε πάρει εξαιρετικές κριτικές και είχε αποσπάσει πολλά βραβεία από το Edison Award ως το Diaposon d’Or. Η προηγούμενη ηχογράφησή του στην ECM, ήταν το άλμπουμ υπό τον τίτλο Plainte Calme, ένα ρεπερτόριο του 19ου & 20ου αιώνα γαλλικής μουσικής με συνθέσεις του Fauré, του Messiaen και του Ravel. Η Margaret Barela από το American Record Guide, έγραψε: «Δεν σου χρειάζεται πολύς χρόνος για να νιώσεις γοητευμένος με την ερμηνεία του Alexander Lonquich. Oι πολυδαίδαλες μελωδικές του γραμμές είναι κατάμεστες από λάμψη και λεπτότητα ….Το παίξιμό του χαρακτηρίζεται από υψηλότατη ποιότητα και ομορφιά». Ο Lonquich έχει επίσης συμμετάσχει στο άλμπουμ του Gideon Lewensohn, με τον τίτλο Odradek (ECM New Series 1781).

Η συμβολή του Heinz Holliger ως συνθέτης αλλά και ως σολίστ του όμποε είναι καθοριστική για την ECM New Series. Η δισκογραφία του ως συνθέτης περιλαμβάνει τα άλμπουμ Scardinelli-Zyklus,Beiseit/Alb-Cher, Lieder ohne Worte, Schneewittchen, Violinkonzertκαι Romancendres, (ένα ακόμα έργο με πηγή έμπνευσης τον Schumann), ως σολίστ του όμποε τα Lauds and Lamentations: Music of Elliott Carter and Isang Yun και το Zelenka Trio Sonatasκαι ως διευθυντής ορχήστρας ο Holliger έχει διευθύνει τηνCamerata Bern με έργα του Sandor Veress, καθώς και τη WDR Köln Sinfonieorchester σε μουσική του Β.Α. Zimmermann.

Lonquich και Holliger είναι στενοί συνεργάτες και πρόκειται να εμφανιστούν μαζί στο πλαίσιο του Mozartwoche στο Σάλτσμπουργκ στο τέλος Ιανουαρίου 2011.

Το ένθετο που συνοδεύει το CD είναι στα γερμανικά και στα αγγλικά και περιλαμβάνει ένα κείμενο του Hans-Klaus Jungheinrich και ένα του πιανίστα Alexander Lonquich.

2104_holliger_lonquich2104_lonquich2104_lonquich_holliger

Artist/ Καλλιτέχνης

Alexander Lonquich
Robert Schumann
Heinz Holliger

Musicians/Συντελεστές

Alexander Lonquich: πιάνο

Track list/Ο Δίσκος

ROBERT SCHUMANN – KREISLERIANA OP. 16 (FIRST EDITION, 1838)
1. I Äußerst bewegt 02:02
2. II Sehr innig und nicht zu rasch – Intermezzo I. Sehr lebhaft – Erstes Tempo – Intermezzo II. Etwas bewegter – Langsamer 08:27
3. III Sehr aufgeregt – Etwas langsamer – Erstes Tempo 05:02
4. IV Sehr langsam – Bewegter – Erstes Tempo 04:34
5. V Sehr lebhaft 03:11
6. VI Sehr langsam – Etwas bewegter – Erstes Tempo 06:08
7. VII Sehr rasch – Noch schneller – Etwas langsamer 02:03
8. VIII Schnell und spielend 03:15
HEINZ HOLLIGER – PARTITA (1999)
9. I Praeludium ('Innere Stimme') 05:19
10. II Fuga 07:12
11. III Barcarola 03:23
12. IV Sphynxen für Sch. (Intermezzo I) 02:49
13. V Petit 'Csárdás obstiné' 01:21
14. VI Sphynxen für Sch. (Intermezzo II) 03:13
15. VII Ciacona monoritmica 13:50

Κωδικός προϊόντος: ECM New Series 2104 Κατηγορίες: , , Ετικέτες: , , , , ,
Updating…
  • Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.